รถครอบครัว (Moped / Underbone): หรือที่คนไทยนิยมเรียกว่า “รถแม่บ้าน” เน้นการใช้งานในชีวิตประจำวัน ขับขี่ง่าย ทนทาน บำรุงรักษาง่าย และประหยัดน้ำมัน (เช่น Honda Wave, Yamaha Finn)

สกู๊ตเตอร์ หรือ รถออโตเมติก (Scooter / Automatic): ขับขี่ง่ายที่สุดเพราะใช้เกียร์อัตโนมัติ (ไม่ต้องบีบคลัตช์หรือเข้าเกียร์เอง) มักมีพื้นที่เก็บของใต้เบาะขนาดใหญ่ และมีที่วางเท้าด้านหน้ากว้างขวาง (เช่น Honda Click, Yamaha NMAX, Vespa)

สปอร์ตไบค์ (Sport Bike): ออกแบบมาเพื่อความเร็วและสมรรถนะ มีแฟริ่ง (เปลือกพลาสติก) หุ้มรอบคันเพื่อหลักอากาศพลศาสตร์ (Aerodynamics) ท่านั่งผู้ขับขี่จะต้องหมอบไปข้างหน้าเพื่อลดแรงต้านลม (เช่น Honda CBR, Yamaha YZF-R series)

เนกเกดไบค์ (Naked Bike): มีพื้นฐานมาจากสปอร์ตไบค์แต่ถอดแฟริ่งออก โชว์ให้เห็นเครื่องยนต์ แฮนด์มักจะกว้างและยกสูงขึ้น ทำให้ท่านั่งหลังตรงกว่า ขับขี่ในเมืองได้คล่องตัว (เช่น Yamaha MT series, Honda CB series)

ครุยเซอร์ (Cruiser): รถสไตล์อเมริกันคลาสสิก จุดเด่นคือเบาะนั่งที่ต่ำ แฮนด์กว้างและยกสูง ที่วางเท้ายื่นไปด้านหน้า ทำให้ได้ท่านั่งที่ผ่อนคลาย เหมาะสำหรับการขับขี่กินลมชมวิว (เช่น Harley-Davidson, Honda Rebel)

ทัวร์ริ่ง (Touring): ออกแบบมาเพื่อการเดินทางไกลข้ามจังหวัดหรือข้ามประเทศโดยเฉพาะ ตัวรถมีขนาดใหญ่ มีชิลด์บังลมหน้าสูง มีกล่องเก็บสัมภาระ และมีเทคโนโลยีอำนวยความสะดวกครบครัน (เช่น Honda Goldwing, BMW K 1600)

แอดเวนเจอร์ / ดูอัลเพอร์โพส (Adventure / Dual Purpose): รถอเนกประสงค์ที่ผสมผสานระหว่างรถทัวร์ริ่งและรถวิบาก สามารถเดินทางไกลได้สบาย และลุยทางฝุ่นหรือทางขรุขระได้ดี (เช่น BMW R 1300 GS, Honda Africa Twin)

วิบาก / โมโตครอส (Dirt Bike / Motocross): รถที่สร้างมาเพื่อลุยทางฝุ่น ดิน โคลน หรือปีนเขาโดยเฉพาะ น้ำหนักเบา ช่วงล่างซับแรงกระแทกได้ลึกมาก และใช้ยางหนาม (ไม่เหมาะกับการวิ่งบนถนนยางมะตอยทั่วไป) (เช่น Honda CRF, Yamaha YZ)

คลาสสิก / เรโทร (Classic / Retro): รถที่ออกแบบโดยอิงรูปทรงย้อนยุค เน้นความเท่และไลฟ์สไตล์ในการขับขี่ ซึ่งอาจจะแยกย่อยไปอีกเป็นแนว Cafe Racer, Scrambler หรือ Bobber (เช่น Triumph Bonneville, Royal Enfield)